Koen en Matthijs waren van 16 juni tot 16 Augustus 2004 in Indonesie. Het was goed, maar kijk zelf. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden.
Op deze pagina het resultaat van 15 rolletjes film uit een 26 jaar oude Canon A1.
Je kan ons mailen: matthijs@movimiento.nl
koen666@hotmail.com
6/17/2004
Vandaag brengt Garuda ons via Singapore naar Medan. Daar komen we dan vrijdag aan. Hoe laat? Dat weet ik niet precies. En dan op naar Nias.
Nias is een eiland voor de kust van Sumatra, onze eerste bestemming. Hier willen we een week of iets langer blijven, dit ligt natuurlijk aan de omstandigheden. Nias staat bekend als een plek met erg goede constante swell en een dikke righthander, waarvan er weinig zijn in Indonesie.
Na Nias gaan we naar de Mentawai eilanden, ten oosten van Nias, ook voor de kust van Sumatra. Hier denken we wat langer te blijven.
Vervolgens is West Java aan de beurt. Eerlijk gezegd weet ik nog niks van hoe het daar is met spots. Ik moet me nog wat inlezen.
Van West Java vliegen we ineens van Jakarta naar Bali, als het goed is heb ik dan nog ongeveer een week over en Koen nog een 10 dagen meer.
Groeten
Matthijs
7/2/2004
De dag na aankomst besloten we maar gelijk op weg te gaan naar Nias, ons eerste beloofde land. Dat dit niet makkelijk zou worden met een dik pakket van 5 surfboards vermoedden we al. Nog fris in het avontuur besloten we met de auto en boot te gaan i.p.v. het vliegtuig. Na een pittige onderhandelingssessie van 2 uur kregen we voor een redelijke prijs een plek in een 4WD met airco met dank aan Yos en Yan (Terimah Kasih Banyak!!). We moesten wel de boot halen van 20.00 uur in Sibolga. Gelukkig kende Yan iemand in Sibolga die onze aankomst op de boot kon stroomlijnen, zodat we niet om de 100 meter iemand in de haven hoefden te betalen voor doorgang. Net op tijd in de boot en we ontmoetten Matthew, a jolly good English chap, die ook op weg was naar Sorakee point. Hij bleek een familie in Sibolga te hebben betaald voor accomodatie in Nias en op worden gehaald van de boot. Natuurlijk niks van die hele familie te bekennnen bij aankomst de volgende morgen in Teluk Dalam op Nias. Uitkijken geblazen dus met die apekopjes! Aangekomen in Nias werden we bedolven door het aanbod van losmens (simpele appartementjes voor minder dan 1.5 euro per nacht). We besloten eens luxe te doen en met z'n 2-en 3 euro per dag te betalen voor een ivoren toren met uitzicht op de perfect right..
7/2/2004
Aangekomen op Nias eerst even in een bungalow ingecheckt. Vanaf het balkon (heel praktisch op de tweede verdieping zodat de locale verkopers moeite hadden met ons te zien en ons te roepen) Vanaf ons balkon hadden we een prima uitzicht op Lagundri bay, Sorakepoint outside en inside. Blau turqiose water met een flinke deining in de baai. Op de point zagen we soms 4 surfers in het water liggen, soms lagen ze achter de deining. Met de verrekijker keken we hoe een surfer inpeddelde. Mmmm... Geen kinderachtige golven, maar waarschijnlijk wel te doen? We besloten snel het water in te gaan aangezien we al 3 dagen in dezelfde kleren liepen (lange broek en schoenen!) en wel wat verfrissing konden gebruiken. Flink wat zonnebrand op. Koen ging voor zijn 6'8, Matthijs 6'4. Uitzicht vanaf ons balkon >
Even aan de locals vragen waar we het water inmoesten. De Keyhole, daar moesten we zijn. de keyhole, waar is dat. We liepen een stuk de kust op en een japanse surfer legde ons uit waar we erin moesten. De eerste stap in water zeiden we tegen elkaar; Dat wordt zweten! Het water is werkelijk belachelijk warm. Eerst zaten we helemaal fout. De keyhole is een doorgang in het rif van maximaal een halve meter breed. Je kan het herkennen aan een donkerblauwe kleur water tussen het lichtere water waaronder het (koraal) rif ligt. In de keyhole stroomt het water hard naar buiten zodat je met de stroomsversnelling van de keyhole in snel naar buiten wordt gebracht. Eenmaal buiten werden we eerst begroet door de locals. Hi Man, where you from? What you name? How big your board? (Indonesiers kennen het werkwoord 'zijn' niet, lijkt onze taal heel belangrijk, maar is het eigenlijk helemaal niet). De eerste set kwam eraan. Koen en ik lagen nog wat voorzichtig op de schouder. Al snel bleek dat de kleine locals waanzinnig goede surfers waren die op vaak oude en al eens gebroken boards op elke golf goed gebarreld werden. Deze jochies (vanaf 12 jaar) kende de golf, dat was duidelijk. De golven waren niet heel moeilijk te pakken, maar de hogere sets waren erg snel, dus schuine take-of door de knieen, rail pakken en racen. Lekker eerste dagje. Een aantal golven gepakt, een beetje gewassen, maximaal 5 surfers buiten. We zijn lekker vroeg in het seizoen, waardoor er nog weinig toeristen zijn.
De eerste dag was een staartje van de laatste swell, dus het werd steeds iets lager, maar nog steeds hoog genoeg!
Elke dag een ochtendsessie op de punt. 's Middags ook de machine gesurft, een (te) snelle lefthander.Inpeddelen, opstaan, in de barrel en achter door de golf heen anders lig je op het rif.
Op een dag gingen we met een aantal australiers in een wagentje naar Rockstar, een andere righthander op een uurtje rijden. De wind was onshore en het was niet veel soeps.
3 dagen later probeerden we het nog eens. Dit keer was het raak, geen wind, cleane headhigh golven. De ozzies waren regular en pakten de ene barrel naar de andere. Voor ons nog steeds lastig. Maar wel een hoop fotos gemaakt met de 400mm. Prima lens en prima camera!
De laatste dagen in Nias werd het weer hoger. Al met al zijn we lekker ingesurft en hebben we al 10 dagen in het water gelegen met vrijwel elke dag goede golven. Het zwemmen heeft zeker bijgedragen aan een goede conditie
9/9/2004
Oftewel Rockstar. Een 3 kwartier rijden over een slechte weg achterin een gehuurde bus. De eerste keer was het onshore en niet goed. De tweede keer was het raak. Er is hier niemand anders, alleen de mensen uit je wagen. Lekker dagje...
7/3/2004
Er zijn op Nias een enorme hoeveelheid kleuters die elke dag in het water liggen op halve surfboards
Over tien jaar zijn deze kleuters 15 en dan rippen ze zoals wij nooit zullen doen...
7/3/2004
En brutale snotapen, maar wel zeer goede handelaartjes, vol met trucen en grappen
7/2/2004
Er zijn een hoop Indonesiers. Ze zijn echt overal. Op elk eiland, op elk moment van de dag. Hier zitten ze al uren gezellig naar ons in het water te kijken,
Er wonen 160 miljoen mensen hier in Indonesie. Het is dus behoorlijk dichtbevolkt. We hebben nogal wat uren in auto's gezeten en werkelijk overal naast de weg zijn dorpen, huizen en steden. Overal scooters, fietsen, brommers, paarden auto's, bussen, kippen, honden e.d.
10/1/2004
het was de allerduurste. 30.000 Rupiah per nacht
Met zijn tweeen, das 1,5 euro pp
7/2/2004
Nasi Goreng of Mi Goreng?
Eh, is er ook iets anders? Ja, er is ook Sop Mie.
Alle restaurants hebben hetzelfde. Je gaat zitten en je krijgt een bord rijst. Vaak geeneens bestek. Er komen allerlei schaaltjes op tafel met vis,kip, andersoortig vlees etc. Je kan dan de saus van de bakjes over je rijst gooien en ernaast leggen waar je zin in hebt. Als je klaar bent reken je af wat je gegeten hebt. Een van de australiers waar we een tijdje mee gereist hebben dacht dat ie steeds alles op moest eten!
Op Nias was er iets meer keuze. Dit omdat er veel toeristen waren (wel 10) Dus er waren taco's, er was veel fruit, shakes, musli. Vaak 's avonds ook een tonijn, erg lekker.
7/2/2004
De gehele vlucht was zeer goed verlopen. Geen gezeur met boards, of extra belastingen of vertragingen . Ons visum bleek in orde en het was lekker (!) warm bij aankomst
Matthijs' vader was al eerder in Medan geweest en had ons de guesthouse van Ibu (mevrouw) Jansen aangeraden, een Indonesische mevrouw die Nederlands spreekt. Uit de terminal gestapt werden we besprongen door tig taxichauffeurs die natuurlijk een goede inkomst in ons zagen. 2 Indonesiers, Yos en Yan, hoorden ons overleggen in het Nederlands en spraken ons aan met hun gebrekkige kennis van het Nederlands. Ze vertelden ons dat we wel konden lopen naar Ibu Jansen en ze boden aan ons te helpen. Voor de verbouwereerde gezichten van de taxichauffeurs langs liepen we een kilometer naar Ibu Jansen, alwaar we onse eerste Te Manis (thee met suiker) nuttigden met onze nieuwe Indonesische vrienden en we welkom werden geheten dor Ibu Jansen.
6/17/2004
(Voor moeders: een gun is geen schietpistool maar een golfsurfboard voor hoge golven)
Op deze plaat staan we nog in Rijsenhout op de steiger bij Koen's ouders.
Nu zit alles in de boardbags, 4 voor 5 boards. Zometeen in twee keer rijden naar Schiphol, en dan vliegen maar!
JW, doe je mijn plant water geven?!